Friends'i gerçek manada üçüncü kez üst üste bitirmek üzereyim. Hep izlerim ama bu kadar üst üste izlediğimi hatırlamıyorum baştan sona. Ocak ayı da bitsin lütfen. Yani ayda sıkıntı yoktur kesin ama benim için çok zorlu geçiyor. Her şey gibi bunlar da geçecek o yüzden biz film izlemeye devam.
Eskiden mimler yapıyorduk, hatırlıyor musunuz? Şarkılar, kitaplar, filmler, hayat gibi bir sürü tema ile alakalı. Çok canım çekiyor yapalım mı bir tane? Her gün yazalım ya da toplu bir şekilde. Bir de reading challengelar oluyordu. Mesela yıl içinde 20 kitap ve her kitabın belli bir teması vardı; mesela kapağında bitki olan bir kitap ya da Şilili bir yazarın kitabı gibi. Onları da özledim, geri gelsin.
Son yazımda bahsetmeyi unuttuğum iki film var Eternity ve Julie and Julia, baya oluyor izleyeli. Önce onlardan bahsedeyim.
Eternity - David Freyne (2025)
Konu olarak ilgimi çekti ve başroldeki Joan'un kararsızlığını ben de yaşadım izlerken. Trajik bir ölüm sonrası ilk eşinle yaşayamadığın bir sonsuzluk mu yoksa zaten bir ömür geçirdiğin eşinle sonsuzluk mu karar vermesi zor bence de. Ölümden sonraki hayatta karakterler en mutlu anlarına dönüyorlar ve senelerdir evli olan Joan ve Larry peş peşe ölüyor. Larry beklenmedik bir anda ölünce karısının çok ömrü kalmadığını bildiğinden beraber geçirecekleri bir gelecek arıyor; lakin bir sıkıntı var, o da ilk eş de yıllarca aynı eşi bekliyor. Joan'un ilk evliliğinde kocası savaşta ölüyor ve Joan, Larry ile tanışıp evleniyor. Tatlı romantik komedi filmi. İzlenebilir. Oyuncuları da güzel. Elizabeth Olsen severim. Dua Lipa'mızın nişanlısı da oynuyor.
Julie and Julia - Nora Ephron (2009)
Julie and Julia filmini Kitap Kulübümüzün geçen ayki filmi olması sebebiyle tekrardan izledim ve bu yaşım ve deneyimimle farklı anlamlar kazandı. Film üzerinde düşündükçe kendi hayatımla Julie ve Julia'nınki arasında bazı benzer yönler gördüm. Kendimden bir şeyler bulmam da bana şunu hatırlattı; öncelikle seçtiğin yolda yaşadığın kırılmalar duygusal patlamalarda ya da olumsuz yaşadığın her duygu normal. İkincisi ise yapmak istediğimiz şeylerin bir değil binlerce yolu vardır, sadece biraz yaratıcı olmak ve yeni fikirlere açık olmak gerek. Belki de en önemlisi ise yaşımız konumumuz ne olursa olsun kendimize dair umudumuzu kaybetmemizdir. Bazen her gün attığın küçük bir adım uzun bir yol olur ve bu yol kendimize çıkar. Bu yolda da yanımızda bizi destekleyen insanlar varsa da daha ne isteriz. Bu herkes ve her durum ve şart için geçerli değil maalesef ama yine de bu tarz bir film izlemek en azından iyi hissettiriyor.
Julie eski editör yeni hükümet çalışanı 8 yıl boyunca kendi kitabını yazmak isteyip tamamlayamamış. Kitabı bitmediği için de kendini yazar olarak göremiyor. Hatta genel olarak kendini başarısız görüyor. Arkadaşlarıyla karşılaştırınca yeterli parası olmadığından ya da kendi mesleğini yapmadığından hatta hayatta herhangi bir şeyi bitirememiş olmasından kaynaklı kendini yetersiz de görüyor. Yemek yapmayı çok seviyor. Fransız yemek pişirme tekniklerini Amerika'ya getiren kitap yazarı ve televizyon programcısı Julia Child'ın fanı. Yemek yapma sevgisi ve yazar kimliği ile birleşince Julia Child'ın kitabındaki 500+ tarifi bir yıl içinde tamamlama ve tarifleri blogda yazma fikri ortaya çıkar. Bu hedefi koymasının sebebi de hayatta en azından bir şeyi tamamlamış olmak.
Paralel olarak da eşi Fransa'ya elçi olarak atanan ve onunla beraber Fransa'ya taşınan Julia Child'ın yemek yazarı ve aşçı olma hikayesini izliyoruz. Eşiyle mutlu bir evliliği var, birbirlerini seviyorlar. Julia'nın eşinin desteği çok güzeldi. Julia boş oturmayı sevmeyen biri ve kendisini meşgul edecek bir şeyler arıyor ve en sonunda yemek sevgisini profesyonel bir yere taşımak istiyor. Fransa'da profesyonel aşçılık eğitimi alıyor. Sınıfındaki diğer öğrencilerle aradaki farkı kapatmak içinse çok çalışıyor.
Bu filmi de öneririm, özellikle yemekli filmleri izlemeyi seviyorsanız. Çok tatlı bir film.
Geçtiğimiz cumartesi günü yine bir self date yaptım. Çok kötü bir hafta geçiriyordum ve harekete ihtiyacım vardı. Minoa'ya gitme niyetiyle çıktım yola. Oraya geçmeden önce yolumun üstünde yine uzun zamandır merak ettiğim bir çizgi roman dükkanına girdim, Arka Bahçe adı ve çok güzel her türde bir sürü çizgi romanları var. Tertemizdi de bayıldım. Orada gezdim ve en sevdiğim çizgi serilerden Rosalie Blum'un yazarının başka bir kitabının olduğunu öğrendim; adı Juliette. Camille Jourdy'nin çizimlerine bayılıyorum. Çizgi roman bir iki senedir okuyorum ve belki sizle de bugüne kadar okuyup sevdiklerimden bir liste paylaşırım. Ben çok seviyorum. Bayadır da okumadım, o liste sebebiyle belki elimdekileri de bitirir yazarım.
Sonra biraz Minoa'yı gezdim uzun zamandır gitmedim. Merak ediyordum ne defterler geldi yeni yıl için ve hangi yeni kitapları göreceğim diye ama hayal kırıklığı oldu benim için. Özensiz karışık ve seçkisi az geldi. Keşke Pera'daki Minoa'ya gitseydim diye düşündüm. Orada daha çok seçenek var ve daha güncel. Oradan küskün ayrılıp yolda yılbaşı süsleri olan küçük tatlı bir kafeye girdim. Orada oturup biraz soluklanıp kahve içtim, yazı yazdım, kitabımı okudum. Hoşuma gitti. Birçok insan gelip geçti. Sevgililer, köpeğiyle gelenler, anne kız, tek başına gelip bilgisayarıyla çalışanlar derken onları izlemek zevkliydi. Çok da trafiğe kalmadan oradan çıktım.
5-6 aydır canım sinemada film izlemek çekiyordu çünkü bazen canınız ekranda nokta gibi iz olan sinemada film izlemek çeker. Hemen filmlere bakıp seçimlerimi yaptım ve sinema saatine kadar hem günün ilk öğününü yedim, hem de filmi bekledim. Burger King'e geçtim çünkü bazen de günün ilk öğünü bir fast food zincirinin tahta oturma sırasında yenir. Hayat her zaman sabahın erken saatinde uyanıp yogayla güne başlayıp kahve ile günlük yazmak değil bazen de akşam 5'te Burger King'in tahta sırasında ilk öğününü yedikten sonra gününü, hayal kırıklıklarını ve umutlarını günlüğüne yazma sırasıdır. Özlediğin ve asla geri gelmeyecek şeyleri beynin unutmasın diye kağıda yazıp ilerde bir gün açıp okursun diye asidi hiç var olmamış erimiş buzlardan dolayı yarısı sudan oluşan kolanı yudumlayarak yeşil suni deri kaplı defterine notlar alırsın.
Film saati gelmeden birkaç sayfa kitap okuma şansım da oldu. Kalabalık sessiz bir kütüphanede ne kadar gerilip kitap okumakta zorlanıyorsam; sesli bir yerde kitap okurken o kadar rahat oluyorum. İnsanların sessizliğindense sesli olması benim o an elimdeki kitaba odaklanmamı kolaylaştırıyor. Tabi kitabına ve sesin türüne de bağlı. Seans saati yaklaştığında da tasımı tarağımı toplayıp sinemanın yolunu tutum. İlk film çıkınca gitmeyi beklediğim yeni Trier filmi Manevi Değerdi. Diğeri ise vizyondakilere bakarken sadece o gün oynadığını gördüğüm ismi ile dikkatimi çeken Bacaklarım Olsaydı Seni Tekmelerdim filmi.
Manevi Değer - Joachim Trier (2025)
Nefis, nefis bir film. Görsel olarak, içerik, oyunculuk her her şey çok güzel. Trier yine çok güzel bir iş çıkarmış. Kendisinin fanıyımdır zaten Oslo,31 August en en sevdiğim filmi, Dünyanın En Kötü İnsanı'nın evimde posteri var ve tam karşımda hatta ona bakarak yazıyorum. Bu filmde yine beni çok etkiledi. Buraya yazacaktım da belli ki söyleyecek çok sözüm varmış onu ayrı yayın olarak paylaşacağım.
Bacaklarım Olsaydı Seni Tekmelerdim - Mary Bronstein (2025)
Kızının hastalığından kendini sorumlu tutan ve onun bakımıyla tek başına ilgilenen bu sırada da terapist olarak işini de aksatmak istemeyen bir annenin bu kadar yoğunluk yetmez gibi tavanı çöker. Koca bir kara delik şeklinde evinin tavanı yıkılınca da kızını da alıp bir motele yerleşir. Kızının sürekli bir bakıma ihtiyacı vardır, hastaneye gitmeli gece ilacı değişmeli ve kısa bir süre içerisinde ciddi bir kilo alması gerekmektedir yoksa gece bağlı olduğu tüp çıkarılmayacaktır.
Suçluluk duygusu, her şeye yetişme çabası, bir yandan işini devam ettirmesi, bu sırada eşinin sürekli uzakta olması, kimsenin destek olmaması, kızının istekleri, kimseden yardım isteyememesi, diğer annelerin baskısı, doktorun beklentisi, kocasının yokluğu ve baskısı derken kadıncağız artık dolup taşıyor tabi. Terapi desteği alıyor ama terapistiyle de arası pek iyi değil. Uyuyamıyor, kendine ayıracak zamanı bile yok. Bu sırada da kendini rahatlatmanın yolunu bağımlılıklarda buluyor. Kendisiyle iletişim kurmak isteyen tek kişi de komşusu Jamie.
Yani bu filmde içim sıkıldı ve anneliğin ne kadar zor olduğunu bir kez daha gördüm. Annelere sabırlar diliyorum, hiç kolay iş değil bu filmde bir kez daha gördüm.
Sizin bu filmler arasında izledikleriniz var mı? En son hangi filmi izlediniz? Yorumlara bekliyorum.
#reklam yoktur.